Deska tarasowa 27x145 mm DRS ze świerku skandynawskiego to dwustronny, uniwersalny produkt łączący dwie funkcjonalności w jednym materiale. Strona drobnoryflowana DRS (Drobno-Ryflowany Standard) zapewnia delikatną antypoślizgowość w warunkach mokrych, natomiast strona gładka daje minimalistyczny wygląd nowoczesnego tarasu — to użytkownik decyduje na etapie montażu, który wariant estetyczny wybierze dla swojej realizacji. Niska wilgotność drewna po suszeniu komorowym (KD 16%) plasuje ten produkt w wyższej klasie jakości niż standardowe deski świerkowe — mniejsza wilgotność przekłada się na większą stabilność wymiarową, mniejsze wypaczenia i dłuższą żywotność tarasu bez konieczności korekt miejscowych po pierwszym sezonie.
Świerk skandynawski pozyskiwany z lasów Finlandii, Szwecji i Norwegii charakteryzuje się gęstym usłojeniem wynikającym z wolnego przyrostu w chłodnym klimacie subarktycznym. Grubość 27 mm zapewnia sztywność konstrukcji przy rozstawie legarów do 50–60 cm, szerokość 145 mm to najczęściej wybierany format tarasowy w Polsce, a klasa wizualna A/B daje jednorodne usłojenie z ograniczoną liczbą zdrowych sęków. Profil DRS to delikatniejsza wersja klasycznego ryflowania — z drobnymi, regularnie rozmieszczonymi rowkami, które pełnią funkcję antypoślizgową bez dominującej faktury wizualnej typowej dla szeroko ryflowanych desek DRR.
Największym atutem użytkowym deski tarasowej 27x145 mm w profilu DRS jest jej dwustronny charakter. Obie strony są strugane i funkcjonalne jako powierzchnia użytkowa — jedna strona jest drobnoryflowana, druga gładka. Podczas montażu samodzielnie decydujesz, którą stronę wyeksponować na powierzchni tarasu, a każdy wariant ma własne zastosowania.
Drobnoryflowanie DRS to sieć drobnych, regularnie rozmieszczonych rowków o głębokości 1–1,5 mm, biegnących wzdłuż długości deski. Taki profil zwiększa współczynnik tarcia powierzchni w warunkach mokrych i oblodzonych, jednocześnie zachowując subtelny wygląd — nieporównywalnie delikatniejszy niż masywna faktura szerokiej DRR. Strona DRS sprawdzi się szczególnie przy tarasach bezpośrednio nasłonecznionych, nawierzchniach wokół basenów, pomostach rekreacyjnych oraz tarasach używanych przez osoby starsze i dzieci, dla których bezpieczeństwo chodzenia jest priorytetem. W połączeniu z zaokrąglonymi krawędziami i niską wilgotnością drewna KD 16% taka powierzchnia pozwala na pewne, komfortowe użytkowanie przez cały sezon.
Gładka strona deski to odpowiedź na potrzeby aranżacji tarasów w stylu nowoczesnym, skandynawskim, loftowym i japandi. Jednolita, struganam powierzchnia bez widocznej faktury ryflowania ułatwia mycie (brud i pyłki nie gromadzą się w rowkach), tworzy spokojny wizualnie rytm tarasu i dobrze komponuje się z minimalistycznymi meblami ogrodowymi, szkłem, metalem i kamieniem. Warunkiem bezpiecznego użytkowania strony gładkiej jest zapewnienie wymaganego spadku tarasu minimum 1–2% w kierunku odpływu wody — dzięki czemu deszcz szybko spływa z powierzchni, nie zatrzymując się i nie tworząc śliskich stref.
Dwustronność deski to wygoda projektowa, której nie oferują typowe deski tarasowe. Możesz zamówić materiał nie będąc jeszcze w pełni pewny preferencji estetycznych — finalną decyzję podejmujesz po zobaczeniu próbki w kontekście swojej elewacji, mebli i otoczenia. Co więcej, w jednej realizacji tarasu można zastosować obie strony świadomie: strefa wokół basenu czy przy schodach — stroną DRS antypoślizgową, strefa pod zadaszeniem — stroną gładką dla efektu wizualnego. Przy przemyślanym układzie deska DRS staje się narzędziem projektowym, nie tylko materiałem montażowym.
Oba oznaczenia (DRS i DRR) opisują różne typy ryflowania świerkowych desek tarasowych, a wybór między nimi to decyzja estetyczno-funkcjonalna. Kluczowe różnice można ująć w czterech punktach:
DRS wybierają inwestorzy szukający kompromisu między bezpieczeństwem a minimalistycznym wyglądem — zwłaszcza gdy nie są pewni, która strona lepiej pasuje do ich koncepcji tarasu. DRR natomiast to wybór dla fanów wyrazistej faktury liniowej i silniejszej antypoślizgowości — typowy w tarasach w stylu rustykalnym i przy intensywnie użytkowanych pomostach.
Standardowa wilgotność drewna tarasowego po suszeniu komorowym to ok. 18% (±2%). Deska 27×145 mm DRS ze świerku skandynawskiego jest suszona dalej — do wilgotności ok. 16%, co jest wartością bliższą wilgotności równowagi powietrznej w polskim klimacie w miesiącach wiosennych i jesiennych. Ma to trzy wymierne korzyści użytkowe:
Przy wilgotności 16% deska po ułożeniu na tarasie praktycznie nie zmienia już wymiarów poprzecznych. Oznacza to minimalne ryzyko wybrzuszania, miseczkowania i odrywania się od legarów w pierwszym sezonie po montażu. Standardowe deski tarasowe 18% mogą wymagać korekt miejscowych po pierwszym cyklu wilgotnościowym — materiał 16% ten problem eliminuje.
Impregnaty olejowe i lazury wchłaniają się skuteczniej w drewno o niższej wilgotności. Przy 16% preparat Remmers Pflege-Öl wnika głębiej w strukturę drewna i tworzy trwalszą warstwę ochronną. Przy materiale 18–20% pierwsze dni po dostawie trzeba zazwyczaj przeznaczyć na dodatkowe wstępne wysuszanie materiału w warunkach warsztatowych — z KD 16% można przejść do impregnacji od razu.
Drewno o niższej wilgotności i dobrze ustabilizowanej strukturze jest mniej podatne na pęknięcia wzdłużne przy wbijaniu wkrętów, szczególnie przy krawędziach deski. To istotne przy szerokich deskach 145 mm, gdzie mocowania umieszcza się stosunkowo blisko bocznych krawędzi. Wstępne nawiercanie otworu (średnica o 1 mm mniejsza od rdzenia wkrętu) to nadal dobra praktyka, ale ryzyko pęknięcia przy KD 16% jest wyraźnie niższe niż przy drewnie 18–20%.
Maksymalny rozstaw legarów nośnych pod deskę 27×145 mm to 60 cm w osiach. Przy tarasach z ciężkimi meblami, jacuzzi, kamiennymi grillami rozstaw zagęść do 45–50 cm. Legary układaj z lekkim spadkiem 1–2% w kierunku odpływu wody. Przy montażu stroną gładką do góry spadek jest szczególnie krytyczny — bez niego woda zalega na powierzchni i skraca żywotność tarasu o kilka sezonów.
Zanim rozpoczniesz mocowanie, zdecyduj, którą stroną deski chcesz zakończyć taras. Przy montażu stroną DRS rowki muszą być ułożone równolegle do spadku tarasu (zgodnie z kierunkiem spływu wody) — w przeciwnym razie woda zatrzymuje się w rowkach zamiast z nich spłynąć. Strona gładka nie ma kierunkowości, można ją ułożyć w dowolnej orientacji — decyzja zależy wtedy tylko od estetyki i widoczności złączy na długości.
Do montażu polecamy wkręty tarasowe SPAX ze stali nierdzewnej A2 lub kwasoodpornej A4 w długości 70 mm. Każdą deskę przykręcaj dwoma wkrętami w każdej linii legara, z wstępnym nawierceniem otworów. Przy stronie DRS wkręty umieszczaj między rowkami (w płaskich partiach), a nie w rowkach — dzięki temu łby wkrętów nie zakłócają odpływu wody i pozostają mniej widoczne na powierzchni tarasu.
Szczelina dylatacyjna pomiędzy sąsiednimi deskami to minimum 4 mm. Przy drewnie KD 16% praca materiału jest mniejsza niż przy typowych deskach 18%, więc 4 mm to bezpieczna wartość nawet przy dużych wahaniach wilgotności sezonowej. Na tarasach bezpośrednio nasłonecznionych i narażonych na duże amplitudy temperatur warto zwiększyć dylatację do 5 mm.
Świerk skandynawski nawet przy niskiej wilgotności KD 16% wymaga systemowej impregnacji przed montażem. Do profesjonalnej ochrony polecamy chemię Remmers — rynkowy standard dla drewna tarasowego, dobrze współpracujący z niską wilgotnością materiału.
Przed montażem zaimpregnuj każdą deskę preparatem gruntującym Remmers IG-10 z wszystkich sześciu stron: góra, dół, dwa czoła, dwie krawędzie. Preparat wnika głęboko w strukturę drewna, uodparniając je na grzyby, pleśnie i owady drewnojady. Wilgotność 16% sprzyja intensywnej penetracji gruntu — nanoś obficie pędzlem w 2–3 warstwach z 24-godzinną przerwą na wyschnięcie między warstwami.
Na wyschnięty grunt nanieś olej tarasowy Remmers Pflege-Öl w 3 warstwach z międzywarstwowym schnięciem 2–4 godziny (metoda „mokro na półsucho"). Przy stronie DRS olej nanoś starannie także w rowkach — miejscowe niedobory w tych partiach przyspieszają sinienie drewna. Nadmiar oleju, który nie wchłonął się w ciągu 10–15 minut, rozetrzyj miękką szmatką, żeby nie pozostawił lepkich śladów.
Po docięciu desek na wymiar każde czoło pokryj preparatem Remmers Higro-Blocker — blokuje on pory drewna w miejscach z widocznymi poprzecznymi słojami. Ten sam preparat aplikuj do otworów pod wkręty przed ich dokręceniem. Prosty zabieg, który wielokrotnie wydłuża żywotność tarasu.
Jeśli wariant 27×145 DRS nie odpowiada pełnym wymaganiom Twojego projektu, w ofercie znajdziesz również inne deski tarasowe:
To decyzja estetyczno-praktyczna. Strona DRS daje antypoślizgowość i jest bezpieczniejsza przy tarasach nasłonecznionych, przy basenach i tam, gdzie drewno bywa mokre. Strona gładka daje nowoczesny, minimalistyczny wygląd i jest łatwiejsza w czyszczeniu — sprawdza się przy tarasach zadaszonych z wyraźnym spadkiem wody. Przy niezdecydowaniu można pomalować próbkę i ocenić oba warianty w kontekście własnej elewacji.
DRS daje delikatny, subtelny rysunek liniowy — z daleka taras wygląda praktycznie jak gładki, z bliska widać spokojne drobne rowki biegnące wzdłuż długości deski. To efekt znacznie delikatniejszy niż masywna faktura DRR. DRS wybierają inwestorzy, którzy chcą zachować estetykę jednolitej powierzchni, a antypoślizgowość traktują jako funkcjonalny dodatek, nie jako dominujący element wizualny tarasu.
Znacząco redukuje ryzyko, ale nie eliminuje go całkowicie. Nawet drewno o niskiej wilgotności może pracować przy ekstremalnych wahaniach warunków atmosferycznych — szczególnie w pierwszych miesiącach po montażu, zanim ustabilizuje się w konkretnym mikroklimacie tarasu. Kluczowe znaczenie mają: właściwa impregnacja z sześciu stron, zachowana dylatacja 4–5 mm, mocowanie dwoma wkrętami w linii legara oraz spadek tarasu 1–2% w kierunku odpływu wody.
Tak, deska przeznaczeniem obejmuje również elewacje i ogrodzenia. Przy zastosowaniu elewacyjnym zwykle stosuje się stronę DRS jako widoczną — drobne ryflowanie daje ciekawy rysunek poziomych linii na fasadzie. Montaż odbywa się na listwach dystansowych tworzących wentylację za elewacją. Przy elewacjach powierzchnia gotowa do malowania farbą kryjącą lub lazurą — najlepiej po wcześniejszym zaimpregnowaniu gruntem Remmers IG-10.
Regularną konserwację olejem tarasowym Remmers wykonuj 1–2 razy w roku — wiosną przed sezonem i jesienią przed zimą. Przy stronie DRS zwróć szczególną uwagę na dokładne pokrycie rowków olejem — są to miejsca, w których woda kontaktuje się z drewnem najintensywniej. Pierwsze olejowanie koniecznie wykonaj jeszcze przed montażem — z wszystkich sześciu stron każdej deski.
Masz pytania o wybór strony deski, dobór grubości lub system impregnacji Remmers do Twojego tarasu? ☎️ Zadzwoń — 22 215 94 57 lub 22 774 42 58 — pomożemy dobrać rozwiązanie pod Twój projekt.
